Title :: Baby Love
Pairing :: Yoosu
Status :: Intro
General :: Romantic // Comedy (?)
Rate :: PG-13
Author :: KEICHI
“ ครับๆ ก็กำลังเร่งอยู่นี่ไง ”
“......................”
“ โห่ บอส ยังไงก็ไม่ได้ ไม่ทันแน่ๆอ่ะ ”
“......................”
“ เห้ย มาโทษผมได้ไง ลูกค้า VIP ของบอสนั่นแหละตัวปัญหา แบบเก่าทำเสร็จไปเป็นชาติแล้วอยู่ๆก็มาสั่งรื้อให้แก้ใหม่ ใครมันจะไปเขียนทันวะ! ”
“......................”
“ รู้แล้วน่า เดี๋ยวโทรไปเลื่อนเอง เบอร์อะไรนะ ... อ๊ะ เดี๋ยวๆ ขอหาอะไรจดก่อน ”
ใบหน้าหล่อหนีบเครื่องมือสื่อสารประสิทธิภาพใช้งานชั้นยอดไว้กับซอกคอแล้วหยิบดินสอร่างแบบที่ทัดไว้ตรงกกหูลงมาตวัดตัวเลขลงบนแผ่นกระดาษสีออกโทนน้ำตาล เส้นตรงขีดเขียนจนได้ออกมาเป็นตัวบ้านบ่งบอกว่าชายหนุ่มนั้นมีความสันทัดในด้านใด
สถาปนิกหนุ่มเลือดใหม่ไฟแรง นั่นแหละ นิยามของ ‘ ปาร์ค ยูชอน ’
“ โอเค เดี๋ยวโทรไปเคลียร์ ... แต่ถ้ามีปัญหามากนักเดี๋ยวแม่งก็โยนให้ไปเขียนเอง ! " ยูชอนส่งเสียงหัวเราะตามสไตล์เมื่อได้ยินเสียงหัวหน้าเม้งออกมาตามสาย “ รู้แล้วน่า ใครจะกล้าทำบอส ‘ ชิมชางมิน ’ วอดวายเพราะสูญเสียลูกค้าคนสำคัญล่ะวะครับ ”
“ เออ แค่นี้ก่อนนะไอ้บอสใหญ่ มีสายเข้าว่ะ ” ยูชอนตัดบทสนทนาก่อนจะเปลี่ยนมารับสายซ้อน แต่ทว่าปลายสายที่โทรเข้ากลับตัดไปเสียก่อน “ อ้าว... ”
ยูชอนกดดูเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อหน้าจอปรากฏเบอร์ไม่คุ้น ก่อนข้อมือแกร่งจะสะบัดโทรศัพท์ทิ้งไม่ไยดี
“ อยากคุยก็โทรมาใหม่ละกัน ” ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะเริ่มลงมือเขียนแบบอีกครั้ง ... กระดาษ ดินสอ ยางลบ ไม้บรรทัด ปากกา ทุกสิ่งทุกอย่างถูกนำมาใช้จนเกิดเป็นลายเส้นไร้ที่ติประกอบขึ้นเป็นโครงร่างภายในตัวบ้าน ยูชอนยิ้มรับกับผลงานเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลงด้วยดี
สถาปนิกหนุ่มเอนตัวกับเก้าอี้ ทอดสายตาจากห้องทำงานชั้นสองลงไปยังสนามหญ้าถือโอกาสพักสายตาไปในตัว บนโต๊ะทำงานเนื้อไม้เคลือบเงาหนาหนักตั้งโชว์กรอบรูปผู้ชายสามคนเรียงจากซ้ายไปขวาได้แก่ ยุนโฮ ชางมิน ยูชอน สามหนุ่มเลือดร้อนแห่งคณะสถาปัตยกรรมที่ผันตัวเองมาเปิดบริษัทรับจ้างออกแบบและตกแต่งภายใน หลังจากที่ทั้งสามคนสะสมประสบการณ์ในบริษัทใหญ่ๆหลังคว้าใบปริญญามาได้เพียงครึ่งปี
‘ You have received 1 message ’
เสียงเตือนจากคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่วางอยู่ข้างกรอบรูปดังขึ้นมาพร้อมกับกราฟฟิกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ยูชอนหมุนตัวกลับแล้วคลิกเมาส์เพื่ออ่านข้อความ
Form : Mom <yoochunnie_yourmom@hotmail.com>
Send : Thursday , May 31 , 2007 , 14:47 PM
To : yoochun_arch14@hotmail.com
Subject : ถึงยูชอนลูกรักของแม่ ^_^
สบายดีมั๊ยจ๊ะ ?
แต่แม่รู้ว่าลูกคงจะตอบว่าไม่สบาย เพราะว่างานยังท่วมหัวอยู่เหมือนเดิม ^.^
ตอนนี้ที่อเมริกาเริ่มเข้าหน้าร้อน แม่กับเจ้ายูฮวานก็ชักจะร้อนไปตามอากาศ
จะอะไรซะอีกล่ะ ... ก็น้องชายตัวแสบของลูกช่างสรรหาเรื่องมาใ้ห้แม่ปวดหัวได้ทุกวัน
เมื่อวานก็ไปทะเลาะกับเด็กข้างบ้านจนได้แผลกลับมาเต็มไปหมด
มานั่งโอดครวญให้แม่แต้มยาแล้วก็บอกว่า เจ็บเจ็บ
หึ แล้วตอนไปตีกับเค้าไม่รู้จักคิด ... ลูกชายบ้านนี้เหมือนกันหมดทุกคน (แม่ล่ะกลุ้ม)
เอ้อ ยูชอน
แม่มีเรื่องสำคัญอยากให้ลูกช่วยเป็นธุระ
คือว่าลูกชายของเพื่อนแม่เค้ากำลังจะกลับโซลอาทิตย์นี้ แต่ว่าน้องยังไม่รู้จักถนนหนทางเท่าไรนัก
แม่เลยอยากให้ลูกช่วยเป็นธุระหาที่พักให้น้องหน่อย
ก็พักกับลูกนั่นยังไงล่ะจ๊ะ !
ไม่ต้องกลัวว่าน้องจะไปสร้างปัญหา เพราะว่าลูกเพื่อนแม่คนนี้เป็นเด็กดีน่ารักมาก
น่ารักแค่ไหน ? ... แต่คนที่นี้เค้าเรียกน้องว่า นางฟ้า ล่ะจ้ะ
ยังไงแม่ฝากน้องให้ยูชอนช่วยดูแลด้วยนะจ๊ะ
รับรองว่ายูชอนจะต้องติดใจ ดีไม่ดีอาจจะเร่งให้แม่ไปขอมาเป็นสะใภ้ก็ได้นะ
อ่า ถึงน้องจะเป็นผู้ชาย แต่แม่ก็อยากได้มาเป็นสะใภ้ใหญ่ตระกูลปาร์คซะเหลือเกิน ^_^
รักลูกเสมอ
.. คุณนายปาร์ค ..
ปล. น้องจะไปถึงโซลประมาณบ่ายวันอาทิตย์ ถ้าว่างก็ออกไปรับน้องด้วยนะจ๊ะ
ปล.(อีกครั้ง) ถ้าลูกไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เพราะแม่ให้ที่อยู่ลูกกับน้องไปแล้วล่ะ
ปล.(อีกครั้งและอีกครั้ง) ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่า แม่รักลูกจ้ะ (อีกครั้ง)
“ คุณนายหางานให้กูแล้วไง ! ” ยูชอนถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางคว้าปฏิทินตั้งโต๊ะขึ้นมาดู ... วันนี้เป็นวันพฤหัส เพราะฉะนั้นเหลือเวลาอีกสามวันที่นางฟ้าของคุณนายจะส่งถึง แต่ทางที่ดีเขาควรหาทางส่งนางฟ้าอิมพอร์ตกลับอเมริกาให้เร็วที่สุดจะดีมากกว่า หรือไม่ก็หาวิธีหลบเลี่ยง
เพราะไม่ว่ายังไง หนุ่มโสดผู้รักอิสระเป็นชีวิตจิตใจอย่าง ปาร์คยูชอน คงไม่มานั่งเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ใครแน่นอน !
ข้อนิ้วยาวเตรียมกดหมายเลขเพื่อติดต่อปลายสายที่อยู่อีกฝั่งทวีป แต่ทว่า
... ปิ๊งป่อง ! ...
... ปิ๊งป่อง ! ...
... ปิ๊งป่อง ! ...
... ปิ๊งป่อง ! ...
... ปิ๊งป่อง ! ...
“ โว๊ย ลงไปเดี๋ยวนี้แหละ จะกดหาซาก ! ” ยูชอนกลืนคำว่า ‘ สวรรค์วิมานอะไรวะ ! ’ ลงคอ มือใหญ่โยนโทรศัพท์ทิ้งก่อนจะวิ่งลงมาจากชั้นสอง
“ มาหาใครครับ ? ”
“ นายใช่มั๊ยปาร์คยูชอน ! ” เจ้าของชื่อพยักหน้าอย่างงงๆ มองเด็กผู้ชายตัวเล็กความสูงแค่ไหล่ เตรียมจะถามว่า เป็นลูกเต้าเหล่าใคร แต่เสียงแหลมกลับโวยขึ้นเสียก่อน
“ เราโทรมาทำไมไม่รับ ! แล้วกล้าดียังไงถึงไ้ด้ปล่อยให้เราต้องนั่งแท็กซี่จากสนามบินมาที่นี่คนเดียวห๊า ! "
- To be continued -
